Boşanmanın Ebeveynlerde Duysal Etkileri

Şok: Kişi uyuşmuştur.

İnkar: Dayanılmaz acıya karşı ‘Bu olamaz!’ şeklinde bir savunmadır. Kişi durumu inkar etmek suretiyle kendini savunur.

Öfke: Beklenmedik bir şekilde yaklaşan boşanmanın en ö-nemli kısmıdır. Önemsiz ve küçük şeylere kızılabilir. Hayatı parçalayan boşanmaya karşı öfke duyulabilir.

Suçluluk: Genelde ebeveyn bu parçalanma/dağılma hakkında onu kendini suçlayabilir, suçlu hissedebilir. (Özellikle de boşanmaya başka biri sebep olmuşsa.)

Rol yapma: Rol yapma, acıyı dışlama sürecidir. Kızgın veya çok üzüntülü olduğumuzda acı çekmek istemediğimizden bu duyguları boşaltmak için böyle davranırız. Rol yapma, boşanma durumundaki ebeveynlerde ve çocuklarda çok görülür.

Depresyon: Aşırı hüzün, kronik ağlama nöbetleri, yorgunluk hissi, sabahiaff&alkmada güçlük gibi belirtilerle kendini gösterir. Üzüntü/keder artar.

Kabullenme: Üzüntünün son aşaması olup normal yaşantıya devam etme zamanının geldiğini ve kayıpların/zararların olduğunu anlamak/fark etmektir.

Uyum: Üzüntülere katlandıktan sonra aile bireyleri yeni aile sistemindeki değişikliklere daha kolay uyum sağlarlar.