9-12 Yaş Çocuklarda Boşanmanın Etkileri

•   Ahlakçılık bu dönemde ön plana çıkar. Bu yaşlardaki çocuklar, dünyayı beyaz ya da siyah, yanlış ya da doğru, iyi ya da kötü olarak görürler.

•   Ebeveynin ‘çözme/halletme’ yeteneksizliğine öfkelenirler. Onları kızdıran şey, ebeveynlerinin onlar için en zor olanı denememiş olmasıdır.

•   Diğer bir ebeveyne taraf olmada zayıftırlar, özellikle de boşanmayı seçene.

•   Ebeveynin yaşamındaki boşluğu doldurmak için dostluk ederler.

•   Öfkelerini ifade etmeleri için uygun çıkışlar bulmaları konusunda yardıma ihtiyaç duyarlar.

•   Her iki ebeveyni sevmeye devam etmeleri için izin gerekir.

•   Uzatılmış ziyaretler (bütün bir yaz gibi) onaylanır kabul edilir. Bu ziyaretler esnasında koruyucu ebeveynle (velayeti alan taraf) telefon iletişimi kurmaları gerekebilir.

Boşanmanın Ebeveynlerde Duysal Etkileri

Şok: Kişi uyuşmuştur.

İnkar: Dayanılmaz acıya karşı ‘Bu olamaz!’ şeklinde bir savunmadır. Kişi durumu inkar etmek suretiyle kendini savunur.

Öfke: Beklenmedik bir şekilde yaklaşan boşanmanın en ö-nemli kısmıdır. Önemsiz ve küçük şeylere kızılabilir. Hayatı parçalayan boşanmaya karşı öfke duyulabilir.

Suçluluk: Genelde ebeveyn bu parçalanma/dağılma hakkında onu kendini suçlayabilir, suçlu hissedebilir. (Özellikle de boşanmaya başka biri sebep olmuşsa.)

Rol yapma: Rol yapma, acıyı dışlama sürecidir. Kızgın veya çok üzüntülü olduğumuzda acı çekmek istemediğimizden bu duyguları boşaltmak için böyle davranırız. Rol yapma, boşanma durumundaki ebeveynlerde ve çocuklarda çok görülür.

Depresyon: Aşırı hüzün, kronik ağlama nöbetleri, yorgunluk hissi, sabahiaff&alkmada güçlük gibi belirtilerle kendini gösterir. Üzüntü/keder artar.

Kabullenme: Üzüntünün son aşaması olup normal yaşantıya devam etme zamanının geldiğini ve kayıpların/zararların olduğunu anlamak/fark etmektir.

Uyum: Üzüntülere katlandıktan sonra aile bireyleri yeni aile sistemindeki değişikliklere daha kolay uyum sağlarlar.